من : انفعال

گاهی انسان به خودش پناه می برد. گاهی به طبیعت. گاهی به کتاب. گاهی به کار. حتی به مقدسات یا خدا. پناه بردن چیز بدی نیست. فقط پناه بردن به آدم هاست که خطرناک است. آن هم انسانهایی که چنان در عمق زندگی روزمره شان فرو رفتهاند که حاضرند به سادگی از مرگ و زندگی دیگری بگذرند و دلیل و منطق و شرع و قانون را گواه میآورند تا بار مسئولیت را از دوش خود وا نهند و سرگرم زندگی خود باشند. همان انسان هایی که با سکوت و انفعال خود دست به قتل دیگری میزنند. گاهی برای قتل آدمها لازم نیست که خنجر بکشی و به قلب کسی فرود آوری، کافیست در لحظهای، در جایی وسط شهر، در روز روشن هیچ کار نکنی، هیچ چیز نگویی. به بیشتر انسان ها نمی توان پناه برد. چون آن قدر بزرگ نیستند که بتوانند به دیگری هم پناه دهند.

نوشته شده توسط بهار در ساعت 2:32 | لینک |